All posts tagged: reisblog

Boys in Gambia

“Give me candy!”No.

Of ik een zak snoep van hem wil kopen, vraagt een man met mooie donkerbruine dreadlocks en een zonnebril nadat ik de taxideur achter me hebt dichtgegooid.  We zijn aangekomen in de haven van Banjul, Gambia. Ergens tussen deze krioelende mensenmassa moeten we de lokale boot zien te vinden die ons naar de andere kant van de rivier brengt. De zak snoep wordt me nog eens onder de neus geduwd. ‘Snoep’, verklaart de man nog eens, ‘voor de kinderen.’ Ik frons en bedank. We lopen door. Stug loopt hij mee. ‘Anders heb je niets om aan de kinderen te geven’, dringt hij aan. Een vleugje irritatie? Prompt staat er een jongetje van een jaar of (ik ben hier heel slecht in) zes naast me. Gaten in zijn T-shirt, geen schoenen, waterige oogjes, dat allemaal.  ‘Zie je nu wel.’ Een triomfantelijke glimlach breekt door op het gezicht achter de zonnebril terwijl hij me nog eens een zak snoep onder de ogen houdt. Het jochie hupt van opwinding op en neer. ‘Anders gaan ze bedelen om geld. …

Mokoro's in Okavango Delta

Onmisbaar in Okavango

Norman steekt een hand naar me uit. Stelt zich voor en lacht zijn vrijwel tandeloze mond bloot. Hoektanden en een paar kiezen. Meer is het gebit van onze gids niet. Hij brengt ons straks per mokoro de Okavango Delta in. Dat is een smal, houten bootje dat speciaal is gemaakt om door het ondiepe moeraswater van Botswana te varen. Met opgerolde broekspijpen waden we even later door het deltawater richting Normans mokoro. Ik probeer niet aan krokodillen te denken.   Van Maun naar mokoro Het kleine dorpje waar we in het bootje zijn gestapt ligt op een paar uur rijden van Maun. Dat is de plaats waar we onze auto en tent hebben achtergelaten. De afstand is niet groot, maar de zandweg en de bruggetjes over de vele zijstroompjes van het moeras vertragen de boel. Je snapt meteen waarom er in dit dorp geen auto’s, maar wel 15 mokoro’s zijn. Hier gaat alles sneller in een mokoro. Soepel glijdt het bootje door het water. Hooguit centimeters steekt de zijkant boven het wateroppervlak uit, zonder last …

Autopista in Cuba

Waarom je NU naar Cuba moet

Obama heeft de bom gedropt. Figuurlijk dan. Hij gaat het handelsembargo onder de loep nemen. Wat het doet voor de economie, daar waag ik me hier niet aan. Ik denk wel aan de arme reiziger die Cuba hoog op het verlanglijstje heeft staan, maar het er nog niet van heeft laten komen. Want met het opheffen van het embargo zal Cuba nooit meer hetzelfde zijn. Waarom je NU naar Cuba moet gaan. Rust op de Autopista Een land gevangen in het verleden, waar vind je dat nog? Eigenlijk een zeer specifiek verleden, het Cuba van de jaren ’50-’60. De snelweg van Cuba, de ‘Autopista’ is nu nog een oase van rust omdat de kleurrijke oldtimers veel in de garage staan en de goedkope Aziatische auto’s vaak alleen door toeristen worden bestuurd. Oldtimers De klassieke auto’s van toen zíjn Cuba. Havana staat nu nog vol met de kleurrijke oldtimers. Van veraf een glimmende jaren ’50 bolide, van dichtbij een oude rammelbak vol deuken en krassen die regelmatig een zwarte roetwolk uitstoot. En toch. Een Kia is …

Streets of Africa

“Fever?” Afrika in tijden van ebola

Als Facebook voor het eerst in zijn commerciële leven A-spot advertentieruimte aan noodhulporganisaties doneert en BN’ers het rampgebied niet durven te bezoeken, weet je dat er iets mis is. Ebola dus. Het heeft ons er niet van weerhouden Afrika in tijden van ebola te bezoeken. Dit najaar zijn we met een pick-up door Namibië en Botswana gereisd. Een fantastische rit van bijna 6.000 kilometer. Ver weg van de ebolabrandhaarden, maar het blijft Afrika. Wenkbrauwfronsen van sommige collega’s, familieleden die ons liever thuis zagen blijven, het viel ons allemaal ten deel in de weken voorafgaand aan ons vertrek. Ik wuifde al die goedbedoelde bezorgdheid weg. Wat weten zij nou, dacht ik nog. De afstand tussen daar waar de ziekte woedt en waar wij onze reis zouden maken is immens groot. Serieus, Maastricht ligt dichterbij Sierra Leona dan Namibië. Hoe verschrikkelijk de ramp in het westen van Afrika ook is, wij zouden gewoon naar het zuiden gaan. In en uit En zoals verwacht was er tijdens onze reis geen spoortje ebola in de lucht. De landschappen waren …

Thailand reisblog

Een kip en een blauwe onderbroek

Ik ga graag goed voorbereid op reis. Lees me voor vertrek een beetje in, leer meer over de gebruiken die gelden in het land van bestemming. Dus deed ik dat ook toen we een paar jaar geleden naar Thailand gingen.  En dan tref je een kip en een blauwe onderbroek. Bangkok en jungletrek Mae Sot In Bangkok kan zo’n beetje alles, maar ook in deze drukke hoofdstad hielden we ons keurig aan de geldende normen en waarden. Niets met je voeten aanwijzen, niet als stel hand in hand lopen en geen kwaad woord over koning Bhumibol. Halverwege onze rondreis vertrokken we naar het meer afgelegen dorpje Mae Sot voor een driedaagse trek door de regenwouden. Logisch dat we ons kleden volgens de aangeraden (meerdere reisgidsjes) kledingvoorschriften. In het meer conservatievere binnenland betekent dat: lange broek, lange mouwen. Het was meer dan dertig graden, bloedheet en plakkerig vochtig, maar bij mij was niets onbedekt. Ha! Platgewalst Thailand Maar goed. Het is natuurlijk wel Thailand. Het meest door toeristen platgewalste stuk Azië dat er te bedenken valt. …

Koh phi phi Thailand

Wat te doen als de kapitein de boot verlaat?

Het tropische eiland Koh Phi Phi is in een nacht onherkenbaar veranderd. De gister nog zacht wuivende palmen zwaaien nu wild heen en weer als giraffen in een gevecht om leven en dood. Grijze wolken hebben de groene bergen van het Hat Noppharat Thara National Park verzwolgen. Het zeewater is verre van helderblauw, eerder troebel, donker en boos. Met veel kabaal slaan de golven spetters omhoog tegen de houten pilaren onder me. Het regent. Ik sta onder een afdakje aan het begin van de gammele steiger. De boot naar het vasteland is vertraagd. Iets met een storm. Een uur en vele minuten later verschijnt en donker silhouet tussen alle grijstinten in de baai. Deinend komt het dichterbij. De motor pruttelt nog als de kapitein strompelend van de boot afspringt en een halve meter lager op de steiger landt. Hij versnelt zijn pas en in een zwalkende draf en beweegt de man met de strepen op de mouwen zich richting het eiland. Hij kijkt niet om, maakt alleen wegwerpgebaren naar niemand in het bijzonder. Het ziet …