All posts filed under: Reisverhaal

#10 Outback: een föhn, sauna en koelkast

Er zijn van die zinnen waarvan je nooit had gedacht die hardop te zeggen. ‘Wacht, even mijn telefoon uit de koelkast halen’, is er zo eentje. Zo warm was het de afgelopen tweeënhalve week. Maar na een koud weekje op Tassie ga ik daar heus niet over klagen. Met de temperatuur veranderde in drie weken ook het landschap mee. Vanuit Melbourne reden we via de Great Ocean Road naar Adelaide. Onderweg gestopt bij leuke plekken als Cape Otway en Mount Gambier, om vervolgens in een van dé wijnregio’s van Australië te belanden: McLaren Vale. Helaas kreeg ik er niet veel van mee vanwege een hardnekkig griepje. Cricket en de Outback De volgende dag reden we door naar Adelaide. Heerlijk relaxte stad, waar we een stukje -zo’n wedstrijd kan dágen of weken duren- meepikten van een cricketwedstrijd tussen Australië en Zuid-Afrika in het mooiste stadion van het land, en verder een beetje gewinkeld hebben, musea bezocht en ons opgemaakt voor de route door de Outback! Want wat ‘onderaan’ Australië begon met die fijne 25 graden en …

#7 China: lost in translation

Ruim een week ben ik treinend onderweg naar Beijing. Van het noordwestelijke puntje van Kashgar (vlak bij de grens met Kirgizië) ben ik via Turpan en Dunhuang vandaag in Jiayuguan aangekomen. Hoewel ik vooraf wat twijfels had, ben ik inmiddels overtuigd: China is een leuk land! Oké, volwassenen rochelen in de lift, kinderen doen hun behoefte midden op straat (wel heel praktisch die kruisloze broekjes), voordringen is een nationale sport en zo ver mogelijk uit elkaar staan en dan met je reisgenoot/moeder/serveerster een gesprek beginnen blijkbaar ook, maar wat geeft het. Ik kan me er nauwelijks aan storen, want de landschappen zijn prachtig, de historie en cultuur mega-interessant, en het eten heerlijk (jeej!).  Oh, en niemand spreekt hier Engels. Ieder gesprek, ook al is het maar een paar woorden, is een klus op zich in China. Of tenminste, in dit minder bezochte noordwesten van China (ik gok dat het vanaf Xi’an vast anders zal zijn). En eigenlijk is dat best heel leuk. Je wordt er ook creatief van, want hoe ga je uitbeelden dat de …

#6 Herfst en winter in Kirgizië

Ik zal eerlijk zijn. Kirgizië was geen liefde op het eerste gezicht. Chagrijnige douanebeambten die onder het mom van ‘administratieve kosten’ zelf hun dertiende maand bij elkaar scharrelden, dorre heuvels, regen, het eerste dorpje -Sary Tash- was een enorm tochtgat, regen en regen. En toen…sneeuw! Na een (voorlopig) laatste overnachting in een homestay reden we via Osh naar Arslanbob. Arslanbob is heel mooi, maar ingepakt onder een zware mistdeken en met een onophoudelijke miezer is het toch alsof je kniediep in de rotzooi van een notoire verzamelaar staat en je door de rommel ‘heen probeert te kijken’. Mij lukte het even niet. Plaatselijke winter Tot…in het tijdsbestek van een uurtje de miserabele herfst omsloeg in hartje winter. Op de eerste bergpas richting hoofdstad Bishkek kwam halverwege de sneeuw met grote vlokken uit de lucht. Of het de change of scenery was, of de schaapjes die snel naar beneden draafden, wie zal het zeggen, maar mijn moeizame verhouding met Kirgizië smolt als sneeuw voor de…juist. En ook nog eens perfecte sneeuw ook voor een sneeuwbal 😉 Gelukkig beschikken wij over een …

#5 De Melkweg boven Tadzjikistan

Gedanst op een Tadzjiekse bruiloft, terug in de tijd gereisd, wodka leren drinken van een Tadzjiek, de Melkweg gezien, geleerd dat ik het Kirgiese ‘shorro’ nooit meer hoef te drinken en gelift in een oude Sovjettruck. En heel, heel veel waanzinnig mooie landschappen gezien. Een snelle greep van alles dat de laatste twee weken de revue is gepasseerd. Na een overnachting in een hotel in Khorog, ging de rit over de Pamir Highway écht beginnen. Tien dagen lang over een (vaak onverharde) weg die geroemd wordt als een van de mooiste roadtrips ter wereld. Dat betekende ook: tien dagen homestays, tien dagen back to basic én tien dagen meer van de Tadzjiekse keuken dan goed is voor mijn maag 😉 Tadzjiekse bruiloft    Het mooie aan deze route is dat je ieder deel van de rit een totaal ander uitzicht voorgeschoteld krijgt. Vanaf Khorog reden we langs groene dorpjes naar Yamg, waar we middenin een Tadzjiekse bruiloft van de jongste zoon van de homestay-eigenaar vielen. Lees: veel gasten, veel eten, veel  spirit (= heel sterke wodka), veel …

#4 Kungfu in Tadzjikistan

Uit een klein tvkastje knettert het geluid van een Russisch nagesynchroniseerde kungfufilm starring Jean Claude van Damme. De mannen in het huis kijken er ademloos naar in typische Centraal Aziatische houding; leunend op hun zij op twee gebloemde kussens. Buiten is het donker, in de verte klinkt het kolken van de rivier door de Bartangvallei in Tadzjikistan. Sinds mijn laatste update, zo’n vier (!) weken weken geleden, hebben we aardig wat kilometers afgelegd. (Dit stukje stond al even klaar, maar de afgelopen tijd zat ik zonder internet, en inmiddels zit ik alweer in Kirgizië.De volgende update volgt sneller :)) Cultuurmachine Oezbekistan Allereerst was er Oezbekistan! Een goed geoliede cultuurmachine. Ik had niet verwacht dat het (zo) toeristisch zou zijn, waarom weet ik niet. In mijn hoofd vergeleek ik het een beetje met Turkmenistan misschien. Ik had het mis. Omdat we toch een beetje on a schedule zijn (voor half oktober moeten we de bergen van Kirgizië achter ons laten, willen we niet ingesneeuwd raken tot en met half maart), hebben we in Oezbekistan vooral de grootste highlights gezien. Zoals Khiva, Buchara en Samarkand. …

#3 Martelaren, liefde en een cultuurshock

Sinds ik mijn laatste update plaatse, zijn er alweer twee weken voorbij. In de tussentijd trokken we door het laatste stuk van Iran, hebben we een week ‘gesightseed’ in Turkmenistan en zijn we de grens overgestoken naar Oezbekistan. Onderweg kwam ik in de stad van martelaren, via een aardige cultuurshock in de stad van de liefde en reizen we nu verder langs de Zijderoute.  Vanaf de homestay van mr. Magical rijden we naar het woestijnstadje Yazd in het hart van Iran. Een stad van lemen straatjes en hoge badgirs (windtorens met ventilatiefunctie). Naast een wandeling door de stad (vroeg in de ochtend anders overleeft je het hier niet) de towers of silence van de Zoroastrians en het fort van Saryazd net buiten de stad bezocht. ’s Avonds hebben we een uurtje Zurkaneh meegepakt, een traditioneel Iraanse sport. Meest te vergelijken met gymnastiek op live muziek. Bij binnenkomst denk je dat je een louche bokszaaltje in stapt, maar ga de deur door en je vindt een vrolijke boel waar jong en oud (men only) meedoen. Ietsje te veel toeristen …

Shrine Shiraz by night Iran

#2 Highlights van Iran

Voor een land met zo veel bezienswaardigheden, is het toch wel bijzonder dat één van de absolute hoogtepunten van Iran voor mij de Iraniërs zelf zijn. Ik zou elke dag een epistel kunnen schrijven vol voorbeelden van hun gastvrijheid, behulpzaamheid en oprechte nieuwsgierigheid. Tussen Esfahan, het kleine Yasuj, dichtersstad Shiraz, de bergen en de woestijn ontmoette ik deze week mr. Nosejob, mr. Magical en mr. President; de highlights van Iran!  Esfahan en mr. Nosejob   In Esfahan ga ik elke avond even naar het grote plein. De sfeer is er zo relaxt, de mensen zo vriendelijk en de gebouwen in het laatste daglicht zo mooi. Verder lopen we naar de bruggen van de stad, die er nu wat vreemd bijliggen in een drooggevallen rivier, de Jamehmoskee en het paleis. Op zondag vertrekken we met onze hippe chauffeur die net een nosejob heeft laten doen (strategisch geplakte pleisters op zijn neus) richting Shiraz. In Iran is deze cosmetische ingreep enorm populair onder vrouwen én mannen. Hoewel, de volgende ochtend twijfel ik aan de echtheid van zijn ingreep als hij aan het ontbijt zonder plakkers …

#1 Welcome to Iran!

Ineens ben ik al een week in Iran.  Niet zo lang geleden dacht ik nog dat ik dit najaar naar Ethiopië zou reizen. Change of plans! Vrij plotseling ontstond de mogelijkheid om die ene lange reis, die al lang op mijn lijstje stond, nu te maken. Als in: NU. Dus in amper vijf weken hebben we een wereldreis van vijf maanden in elkaar gedraaid. De route, die had ik al een tijdje in mijn hoofd. Over land reizen van Turkije naar Beijing. Deels de Zijderoute afleggen, deels wat zijwegen om een aantal andere mooie plekken te bereiken. Met wat praktische aanpassingen is dit onze route geworden: Iran, Turkmenistan, Oezbekistan, Tadzjikistan, Kirgizië, China, Australië en Frans-Polynesië. Aankomst in Teheran Vrijdagochtend 5 augustus kwamen we in alle vroegte aan in Teheran. Na een ontbijtje van dadels, plat brood en een heerlijke feta-achtige kaas eerst wat bijgeslapen in het hotel. Daarna in 2,5 dag deze enorme hoofdstad (16 miljoen inwoners) met de metro doorkruist. Wel goed opletten waar je instapt, want een aantal coupes zijn ‘women only’. Ook zijn …

Moskee Nizwa Oman reisblog highlights

Dit maakt Oman uniek

Het lijkt normaal. Steden in het Midden-Oosten die bestaan uit enorme kolossen van glas en metaal. Wolkenkrabbers steken verder en hoger de lucht in dan je vanaf de grond kunt waarnemen. Mega-mega-mega malls en indoor skicentra glimmen in de woestijnzon. Het mooie Oman doet het heel anders. Hun manier om oude stijl te handhaven in een moderniserende omgeving maakt van het land een unieke hotspot. Ontdek het échte Arabië in Oman! Geen hoogbouw In een wereld waarin Arabische, technologische ontwikkeling gepaard gaat met groot, groter grootst, kiest Oman een eigen route. Dat betekent niet dat het land of de hoofdstad niet ontwikkeld is. Huizen, forten, moskeeën en andere gebouwen zijn goed onderhouden. Er zijn gewoon geen enorme gebouwen, niets groter of hoger dan wat je in Amsterdam rond het IJ vindt. Oud naast nieuw Is je huis ‘op’? Dan neem je in Oman je spullen mee en zet je even verderop een nieuw huis neer. Het resultaat: verlaten dorpjes binnen een dorp. Afbrokkelende huizen, vergeten schuurtjes, kleine ramen, tuinen met wildgroeiende dadelpalmen en werkende irrigatiekanalen. Soms tref …

Rama Navami in Kathmandu

Waarom geur het beste souvenir is

Iedere reis levert souvenirs op. Soms passen ze in je hand, tas, of op een geheugenkaart. Het leukst vind ik de onverwachte souvenirs. Zoals een geur. Een paar specifieke geuren halen bij mij de meest levendige reisherinneringen tevoorschijn. In een split second ben ik van druilerig Amsterdam in een buitenwijk van zonnig Paramaribo. Of loop ik door de smalle, kleurrijke straatjes van Baktapur. Deze herinneringen zijn sterker dan foto’s of geluid. Hoe werkt dat? Sterkste geursouvenir Mijn sterkste ‘geursouvenir’ is gekoppeld aan mijn eerste reis buiten Europa. Zodra iemand in het voorjaar een vuurtje stookt in zijn (moes)tuin, dan zit ik heel even in Suriname. Brandend afval met een hint van warmere gevoelstemperaturen zijn voor mij een retourtje Switi Sranan. Er is geen bewuste plek, alleen verschillende momenten glijden aan me voorbij. Even diep inademen, om het gevoel nog iets langer vast te houden. Want zodra je je bewust bent van het geursouvenir, is het al verdampt. Hoe werkt dat? Het lijkt namelijk ook alsof een geursouvenir maar één keer geschreven kan worden in je brein. Want toen ik een …