Azie & Oceanie, Reisverhaal
Comment 1

#7 China: lost in translation

Ruim een week ben ik treinend onderweg naar Beijing. Van het noordwestelijke puntje van Kashgar (vlak bij de grens met Kirgizië) ben ik via Turpan en Dunhuang vandaag in Jiayuguan aangekomen. Hoewel ik vooraf wat twijfels had, ben ik inmiddels overtuigd: China is een leuk land!

Oké, volwassenen rochelen in de lift, kinderen doen hun behoefte midden op straat (wel heel praktisch die kruisloze broekjes), voordringen is een nationale sport en zo ver mogelijk uit elkaar staan en dan met je reisgenoot/moeder/serveerster een gesprek beginnen blijkbaar ook, maar wat geeft het. Ik kan me er nauwelijks aan storen, want de landschappen zijn prachtig, de historie en cultuur mega-interessant, en het eten heerlijk (jeej!).  Oh, en niemand spreekt hier Engels. Ieder gesprek, ook al is het maar een paar woorden, is een klus op zich in China. Of tenminste, in dit minder bezochte noordwesten van China (ik gok dat het vanaf Xi’an vast anders zal zijn). En eigenlijk is dat best heel leuk. Je wordt er ook creatief van, want hoe ga je uitbeelden dat de elektronische kamersleutel aangeeft dat de kaart is verlopen en je geen toegang meer hebt tot de kamer terwijl je er nog twee nachten verblijft? Precies, niet. Daar maak je een foto van 🙂

Oeigoeren van Kashgar

kashgar-smalle-straatjes-old-town-chinakashgar-old-town-chinaEn zo gaan we continu lost in translation door het enorme land. Te beginnen in Kashgar, een Oeigoerse stad met een opnieuw gebouwde Old Town dat gelukkig weinig van zijn charme heeft verloren. Beetje dwalen door de smalle straatjes, proberen perziken te kopen (ik dacht het de taalbarrière was, maar de dame probeerde me toch echt twee perziken voor 25 yuan te slijten, tja zo blond ben ik nu ook weer niet) en later per taxi een mausoleum buiten de stad bezocht.

kashgar-lampionnen-straatbeeld-china   kashgar-mausoleum-china

China per trein

En dan banen we ons door de Chinese tekens van het treinleven in China. In Kashgar nemen we de nachttrein naar Turpan, en ook al staat alles in het Mandarijns beschreven, de essentiële info (treinnummer en vertrektijd) staat wel in ‘ons’ alfabet. Dus vinden we zonder veel kleerscheuren de juiste trein, coupe en stapelbedje. In ons vierpersoonshutje doen twee heren een dappere poging met ons te babbelen, maar helaas is mijn Chinees na twee dagen zo steeds niet vloeiend dus stappen we over op een nieuwe taal: zij ratelen in volzinnen Chinees tegen ons, wij antwoorden in het Nederlands, we gooien er allemaal wat handgebaren in en aan het einde van het gesprek gaan we ieder tevreden op ons eigen bedje liggen. Slapen komt er niet van, mijn bovenbuurman zou van snurken een nationale sport kunnen maken. Vroeg in de ochtend komen we aan in Turpan.

Poëzie in Turpan

flaming-mountains-turpan-chinafood-market-turpan-chinaIn Turpan blijven we dan nog één nacht en dat is prima, want de stad en de Flaming Mountains zijn niet heel bijzonder. De food market is wel een aanrader! En hier de eerste poging gezien van een Engelse vertaling (zie allereerste afbeelding van dit blogje), ik hou wel van een beetje poëzie 😉

Zandduinen en grotten van Dunhuang

De volgende trein is een hogesnelheidslijn naar Dunhuang. Opnieuw alles in het Chinees, en alles weer prima geregeld. Opstaan als de mensen om je heen opstaan, aansluiten in de rij en net doen of je niet zag dat de dame die net nog achter je stond nu opeens al bijna vooraan staat.

treinreizen-in-chinaEen goede manier om je reactiesnelheid te testen is het moment dat er een nieuwe balie opengaat. Binnen een nanoseconde moet je een keuze maken: óf je blijft staan in de rij waarin je staat, of je trekt razendsnel een sprintje naar de nieuwe balie die misschien-bijna-zo wordt geopend. Nog vóór dat ie ook daadwerkelijk geopend is, ja. Ga niet beleefd in rustig tempo lopen, want je wordt vermorzeld door zwartleren instappers en rode pumps.

Dunhuang is het startpunt voor twee dagtrips. De eerste dag naar de Mogaogrotten en de Singing Sand Mountains. De grotten zijn prachtig, helaas binnen geen foto’s mogen maken. Eeuwenoude boeddhistische schilderingen en beelden die enorm gedetailleerd en superkleurrijk zijn. Je komt ogen tekort!

mogaogrotten-dunhuang-chinaOok mooi zijn de duinen van de Singing Sands. Oké, het is de Chinese toeristenindustrie op steroïden, want de zandduinen zijn een waar pretpark. Waar je ook kijkt, overal zie je toeristen op een kameel (zou ook zo een nationale sport kunnen zijn), en her en der nog wat op een quad, een golfkarretje of in een houten sleetje van de duinen afsjeesen. Toch is het een bijzonder mooi gezicht, die oude pagode omringd door meters- en metershoge zandduinen.

crescent-moon-lake-dunhuang-chinacamel-ride-singing-sand-china    crescent-moon-lake-dunhuang-china-close-up

Toeristenbus in Yadan National Park

De volgende dag gaan we naar het Yadan NP. Ook rondom deze bezienswaardigheid is alles tot in de puntjes geregisseerd. Je mag het park alleen bezoeken in een touringcar, dus hop, wij achter alle binnenlandse toeristen aan de bus in. Het park zelf was niet zo bijzonder (serieus, dit hieronder vinden jullie op een leeuw lijken?), maar ik heb me heerlijk vermaakt met het observeren van de meegereisde selfiemaffia. Ook nog met een aantal toeristen, die vooral ons een bezienswaardigheid vonden, op de foto geweest. Uiteraard met het nodige handen- en voetenwerk. Voor zover dat nodig is, want zwaaien met een selfiestick, dat begrijpt iedereen.

yadan-national-park-china

Advertisements

1 Comment

  1. Pingback: #8 Einde van de Zijderoute | Not by the travel book

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s