Azie & Oceanie, Reisverhaal
Comments 3

#3 Martelaren, liefde en een cultuurshock

Sinds ik mijn laatste update plaatse, zijn er alweer twee weken voorbij. In de tussentijd trokken we door het laatste stuk van Iran, hebben we een week ‘gesightseed’ in Turkmenistan en zijn we de grens overgestoken naar Oezbekistan. Onderweg kwam ik in de stad van martelaren, via een aardige cultuurshock in de stad van de liefde en reizen we nu verder langs de Zijderoute. 

Zurkaneh trafitional sport in Iran travel blogVanaf de homestay van mr. Magical rijden we naar het woestijnstadje Yazd in het hart van Iran. Een stad van lemen straatjes en hoge badgirs (windtorens met ventilatiefunctie). Naast een wandeling door de stad (vroeg in de ochtend anders overleeft je het hier niet) de towers of silence van de Zoroastrians en het fort van Saryazd net buiten de stad bezocht. ’s Avonds hebben we een uurtje Zurkaneh meegepakt, een traditioneel Iraanse sport. Meest te vergelijken met gymnastiek op live muziek. Bij binnenkomst denk je dat je een louche bokszaaltje in stapt, maar ga de deur door en je vindt een vrolijke boel waar jong en oud (men only) meedoen. Ietsje te veel toeristen naar mijn smaak (wat maken Italianen toch veel herrie :|), toch leuk om een keer gezien te hebben!

Nachttrein naar Mashhad

Nachttrein naar Mashhad in Iran

De volgende dag stapte ik op de eerste nachttrein naar Mashhad, de heiligste stad van het land. In 14 uur reden we soms wat sneller, vaak wat langzamer dwars door de Iraanse woestijn. Eenmaal aangekomen in de stad der martelaren (5.00 uur ’s ochtends) eerst nog wat geslapen en daarna naar de grote shrine van Emam Reza, wat bijna een zelfstandige staat kan zijn. Begraafplaatsen, gebedsruimtes, universiteit, bibliotheek, talloze courtyards, noem het op en het is er op deze heilige plek. Als niet-moslim kun je maar een paar plekken betreden, hoewel dat al een goed beeld geeft van de importantie van deze shrine voor het land.

Stad van de liefde?

Turkmenistan, monument in Ashgabat, zijderoute reis

En dan…op naar Turkmenistan! Omdat de grensovergang die we wilden nemen opeens gesloten bleek, zijn we uitgeweken naar een grenspost 100 km oostelijker. Langere reistijd, maar wel een mooie rit door de bergen! Ik had me erop ingesteld dat een grensovergang Iran-Turkmenistan wat ingewikkeld zou zijn. En ja, alles werd gecheckt; tas open, spullen eruit, camera aan en foto’s controleren. Idem voor laptop en tablet. En dat zowel aan Iraanse als Turkmeense zijde. Ruim drie uur later rijden we naar de hoofdstad Ashgabat. De stad van de liefde, in het Arabisch. Tja…Ik weet niet wat ik zie en ik weet nog steeds niet helemaal hoe ik het moet omschrijven. Maar liefde? Nee. Stel je eerder een groot, wit, marmeren communistisch Disneyland voor en misschien heb je dan een klein beetje beeld. De monumenten zijn absurd, net als de enorme witmarmeren monolieten van gebouwen. Zelfs de stoplichten en verkeersborden passen in het vreemde thema. Grappig.

De cultuurshock kan haast niet groter zijn. Geen hoofddoek meer en man, wat is het fijn om weer eens de wind in je nek te voelen. Aan het zwembad van het hotel (er is een zwembad!) harde beats, bikini’s en bier. Oh wat smaakte dat eerste biertje goed zeg!

Yangykala canyon en Darwaza

Yangykala canyon in west Turkmenistan travelblog De volgende ochtend vliegen we naar Turkmenbashi, aan de Kaspische zee, om vanaf daar de Yangykala canyon te bezoeken. Ik had hier één foto van gezien en toen wist ik meteen: dit moet ik zien. Lang, lang geleden ooit onderdeel van de Kaspische Zee, en gek genoeg lijkt het alsof het water vorige week pas is weggetrokken. Su-per-mooi. De volgende dag (na een nacht in een pelgrimshuis) teruggereden naar Turkmenbashi waar we nog een paar uurtjes aan het strand blijven en ik meteen mooi beeld krijg van hoe de Turkmenen vakantie vieren. Harde beats (overal, zelfs in de gangen van het hotel), veel eten, veel bier en dat allemaal een beetje te foute setting (witte hotelkamers, nepgouden accenten).

Gaskrater van Turkmenistan highlight darwazaDe dag erna val ik in het andere uiterste: een enorm brandende gaskrater in het midden van het land, omringd door woestijn, stilte en af en toe een voorbij sjokkende dromedaris. Die desolaatheid heeft meerdere voordelen, want de Turkmenen zijn niet bepaald een hartelijk volk. Ik heb bijna niemand hier zien lachen, blijkbaar doen alleen kinderen dat hier. De sukkels 😉 Je bent denk ik pas een echte Turkmeen als het lachen je vergaan is. Nog zo’n enorm cultureel verschil met Iran. Gelukkig compenseren de vrouwen dat hier enigszins door lange jurken te dragen met kleurrijke prints, felle hoofddoeken en grote, gouden sieraden.

Ik was er dus niet erg rouwig om om naar Oezbekistan te gaan. Ik had het absoluut niet willen missen, want deze 6 dagen Turkmenistan waren een geweldig inkijkje in een compleet andere cultuur, maar 6 dagen is precies goed 🙂 De grensovergang verliep opvallend soepeltjes, hoewel we even een uurtje aan Turkmeense zijde moesten wachten want ja, lunchpauze he 😉

Daarna werden we opgepikt door de Oezbeekse chauffeur die ons naar Khiva reed. Het eeuwenoude stadje aan de Zijderoute oogt als een museum zo goed gerestaureerd. Maar belangrijker nog: de mensen lachen weer.

 

Advertisements

3 Comments

  1. Angeline says

    Een cultuurshock hoort erbij tijdens zo’n trip 😉 Zo gaaf om te lezen wat je allemaal mee maak. Have fun voor de rest van de trip!

    Like

  2. Pingback: #4 Kungfu in Tadzjikistan | Not by the travel book

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s