Bucketlist, Reisinspiratie
Comments 3

Bucketlist #2: skydive

Blog sky dive bucketlist reizen
Afgevinkt: augustus 2010 en oktober 2014

Een skydive –of gewoon parachutespringen- is één van die dingen die ik gedaan moest hebben. Klein probleem. Ik heb hoogtevrees. Als in: ik krijg het benauwd van open trappen en metroroosters. En over smalle bruggetjes durf ik haast niet, alleen als ik m’n ogen ver boven de horizon gericht houd. En toch wilde ik ooit eens uit een vliegtuig springen met alleen een parachute en, vooruit, een instructeur op mijn rug. 

Vrije val 60 seconden -Australië

Inmiddels kan ik ‘m twee keer afstrepen. De eerste keer dat ik besloot ter aarde te storten, was in Cairns in het noorden van Australië. Aan het einde van de rondreis hadden we nog net genoeg geld over voor een sprong. Op advies van de receptioniste van de camping (die ook eens was gesprongen) kozen we de hoogste sprong. 14,000 voet met een vrije val van 60 seconden. Vanaf het moment van boeken gierden de zenuwen al door mijn lijf. Vervolgens nog twee dagen wachten tot het zover was.

Fly like a bird

En dan is het moment daar. Ik en een vriendin werden opgehaald met een busje waar nog een ander heel zenuwachtig Duits meisje in bleek te zitten. Instructies kregen we op locatie over hoe je je benen moet houden, waar je je armen laat en wanneer je gaat vliegen like a bird. Dan is het tijd om met je met je harnasje aan en een instructeur naast je het vliegtuigje in te stappen. Omdat ik niet snel genoeg reageerde, en de andere twee springers wel, had ik de eer als eerste te springen. Dat betekent dat je ook pal naast de opening van het vliegtuigje zit met alleen een transparant plexiglas schermpje tussen mij en de duizelingwekkende diepte.

Skydive Cairns Australie blog bucketlist

Met harnas en skydive-instructeur naar boven

Het is gebruikelijk dat je pas bovenin de lucht wordt vastgekoppeld aan de instructeur. Waarom weet ik eigenlijk nog steeds niet. Maar ik heb het me die hele rit naar boven wel iedere seconde afgevraagd. Tot ik op een punt was dat ik wilde schreeuwen ‘MAAK ME VAST!’. Gelukkig had ik nog een restje zelfbeheersing over en deed ik dat niet. Kortom: die eerste paar minuten waren echt de hel. Het opstijgen, steeds iets hoger de lucht in terwijl ik alleen met een harnasje om in dat gammele vliegtuigje zat naast een stuk plastic dat moest voorkomen dat ik zonder ‘ chute’  naar beneden zou donderen. Het bleef hels tot ik op het punt kwam, door de wolken heen, dat we zo hoog waren dat mijn angsten af begonnen te zwakken.

Nog meer opluchting op het moment dat ik stevig werd vastgeklikt aan mijn gedreadlockte instructeur. En ook: shit nu gaat het gebeuren. In de seconden dat je met je benen over de rand bungelt schreeuwt elke cel in je lijf DOE. HET. NIET.

En dan ga je. Ik ga niet beschrijven hoe het voelt. Dat zou zonde zijn want het is onbeschrijfelijk. Mijn tip: als je van verschillende hoogten kunt springen, kies altijd de hoogste. Duurder, maar absoluut de moeite waard. Een vrije val van 60 seconden is vrij lang, meestal is het 30-35 seconden. Die minuut geeft je echt de tijd even om je heen te kijken, te beseffen wat je aan het doen bent en te genieten van je lef.

Door de wolken heen: Atherton Tablelands

Helaas was het in Cairns erg bewolkt die ochtend, dus de groene Atherton Tablelands hebben we niet vanaf de lucht kunnen bewonderen. Toch is het spectaculair om een wolkendek op je af te zien komen, de parachute open te voelen klappen en door de wolken langzaam naar beneden te dwarrelen en steeds meer van de groene heuvels te kunnen ontdekken.

Sindsdien gelooft niemand nog dat ik hoogtevrees heb, maar dat is er gek genoeg niet minder om geworden. Ik zal bijvoorbeeld nooit van mijn leven een bungeejump doen, ik denk dat ik sterf van angst daar bovenop zo’n brug. Ik merk dat ik hoogtevrees heb op het moment dat ik een diepte onder mij zie waaraan ik denk dood te kunnen gaan of in ieder geval me goed kunnen verwonden. Als het te hoog wordt zoals in een vliegtuig dan heb ik er geen last van. Of in ieder geval veel minder.

Skydive #2: Swakopmund, Namibië

De tweede dive was vorig jaar in Namibië. We hadden onbewolkt weer dus ik blij. Geen spoortje zenuwen, totdat ik het vliegtuig zag. Geen deur. En ik mocht weer als eerste. Hel keer tien. Ook omdat ik me hoog in de lucht in de deuropening moest omdraaien zodat ik vastgekoppeld kon worden aan mijn instructeur. Ik was echt dolblij toen ik eindelijk uit dat vliegtuig mocht. Het uitzicht was deze keer super, de rode zandduinen, de Atlantische Oceaan, de piek van de Spitzkoppe in de verte.

Ik denk  dat er nog wel een derde streepje bij komt.

Skydive Swakopmund namibia Skydive instructeur en uitzicht blog bucketlist Namibie

Parachutespringen Namibie reisblog bucketlist

Meer bucketlist:

 

 

Advertisements

3 Comments

  1. Pingback: Bucketlist #1: Inca Trail | Not by the travel book

  2. Pingback: Bye! Mei 2015 | Not by the travel book

  3. Pingback: Bucketlist #3: vliegend door de woestijn | Not by the travel book

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s