Reisverhaal
Comment 1

Zuurstof en siësta

Potosi, Bolivia

Het busstation van Potosi is zo goed als verlaten. Het is enorm stil in het grote gebouw dat een beetje flauwtjes aandoet met z’n blauw-gele pastelgetinte muren. Een waterig zonnetje maakt de muren nog wat bleker en het gebrek aan mensen wekt de indruk dat het complex al lange tijd vergeten is. Inmiddels weten we waar het door komt. De Bolivianen houden een Spaanse traditie strikt in ere: siësta!

Hoewel de temperatuur in dit deel van Bolivia zelden warme siëstawaarden bereikt (hooguit 15 graden), hoef je tussen 12 en 15 uur niet veel plannen te maken. Tenzij je toevallig vóór die tijd in een bus bent gestapt, zoals wij. Dus een taxi vinden vanaf het busstation is rond 13.00 uur praktisch onmogelijk. We lopen een paar rondjes door het overdekte station, langs gesloten winkeltjes en stille perrons. Dan moeten we even stoppen. Niet te snel.

Straat van Potosi

Snel, dat moet je hier sowieso niet willen zijn. Potosi ligt op een duizelingwekkende hoogte van 4070 meter. Voor je het weet, wordt het wel erg licht in je hoofd. Na een korte adempauze lopen we naar de uitgang en besluiten we langs de stoep te wachten op een taxi.

Na ongeveer een uur sla ik het portier achter me dicht. Voor me is de ingang van ons hotel, Cima Argentum. Het hotel ligt iets buiten het centrum van de stad. Als we de tassen op onze hotelkamer hebben gedumpt, lopen we heuvelopwaarts richting het centrum. En dat zijn niet de minste heuveltjes. Niet alleen wij -Hollanders gewend aan soepdikke lucht vol zuurstof- maar ook de vele lokale minibusjes hebben er de grootste moeite mee. De uitlaat stoot om de zoveel meter een inktzwarte wolk uit. Niet heel fijn als je ieder flintertje zuurstof kan gebruiken omdat je reisschema geen ruimte laat voor hoogteziekte.

Cerro Rico Potosi

Afgezien van de blauwe uitlaatwolken die met enige regelmaat door de straten kringelen, is Potosi een bijzondere plek om te bezoeken. Het stadje is niet zo picture perfect als het nabijgelegen Sucre. Veel rauwer. De vergane glorie straalt overal vanaf. Als je de afbladderende verf bekijkt, kun je je bijna niet voorstellen dat Potosi ooit een van de grootste en rijkste steden ter wereld is geweest. Dit alles dankt de stad aan Cerro Rico, de berg naast de stad die eeuwen geleden zilver spuwde. Maar het zilver verdween. Eerst naar Spanje en later ook uit de berg. Nu komen er alleen nog minder waardevolle metalen naar boven. Er gaan toeristentripjes ondergronds om de mijnwerkers aan het werk te zien, maar dat voelde niet echt goed. Dus blijven wij bovengronds waar de pleinen en straten gevuld zijn met Bolivianen die spullen te koop aanbieden, hun kinderen naar school brengen of gewoon wat rondhangen op het centrale plein. Zelfs in het hotel zijn we de enige niet-Boliviaanse gasten. We vallen –zachtjes gezegd-  nogal op met ons blonde haar en lichte ogen. Dat maakt Potosi extra bijzonder; je voelt je echt een reiziger, want andere westerlingen zijn hier op twee vingers te tellen.

POtosi Bolivia

Dus lopen we zo langzaam als we onszelf kunnen opdragen het stadje in. Af en toe een sjaal voor je neus om je longen nog enigszins de uitlaatgassen te besparen. In het centrum hebben we de vele kerkjes bezocht, plaza 10 noviembre en geluncht bij het knusse restaurantje Potocchi. Voor het donker weer terug naar het hotel gewandeld. Twee trappen op en halverwege de eerste moet je gewoon even op adem komen. Zo voelt oud worden dus.

Halverwege de nacht worden we allebei wakker. Flinke hoofdpijn. Shit, nee. Toch geen hoogteziekte! Snel doen we een raam op een kiertje open. Dat het buiten een paar graden boven nul is, boeit nu niet. Zuurstof. Al na een paar minuten merken we dat het werkt, de nieuwe lucht met verse zuurstof de kamer in laten rollen. We vallen weer in slaap. Maar na een half uur word ik proestend wakker. Als ik rechtop in bed een beetje verdwaasd om me heen kijk, lijkt de kamer blauw van de uitlaatgassen. Het blijkt dat de mijnwerkers ’s ochtends vroeg (zeg maar ’s nachts) al naar hun werk gaan in, jawel, de minibusjes. Snel het raam weer dicht. De volgende dag hebben we de oplossing gevonden: siësta! Met het raam open 🙂

Wat doe jij om hoogteziekte te voorkomen?

Advertisements

1 Comment

  1. Pingback: 9 highlights van Bolivia | Not by the travel book

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s