Reisverhaal
Comments 5

Een klein beetje Cuba

Che

Ietwat weifelend stappen we het veranda-achtige voorportaal van het houten huis in Las Terrazas op. Zou dit het dan zijn? In de deuropening blijven we staan, we zien een schim scharrelen achterin het huis. Hij heeft ons ook opgemerkt en komt met vlugge, stramme pasjes onze kant uit.

De schim krijgt steeds verder gestalte tot uiteindelijk een op leeftijd zijnde Cubaan met hagelwit haar, een verweerd gezicht en cowboyhoed zijn hand naar ons uitsteekt. Hij mompelt een welkomstgroet. Tenminste, dat gok ik, want ik speek amper Spaans. Ook mijn vriend, die veel vaardiger is met deze taal, kan de kleine woordjes van de oude man moeilijk tot een geheel vormen. Maar, we zijn op de juiste plek, zoveel is duidelijk.

Er valt een stilte.

Dan, alsof de man zich plotseling iets herinnert, recht hij zijn rug en steekt zijn rechterwijsvinger in de lucht. ‘Un poquito cafe?’ Eigenlijk willen we zo snel mogelijk de reistas in de kamer van deze casa particular achterlaten en de omgeving gaan verkennen -de pijnboombossen die ons omringen lokken- maar dit vriendelijke gebaar durven we niet af te slaan. We nemen plaats op de bank in een smalle voorkamer. Terwijl hij in de keuken is, kijken we de kamer rond. De serieuze ogen van Che, Fidel, Raul maar ook het grijnzende gezicht van Chavez, de huidige president van Venezuela, houden ons nauwlettend in de gaten. Al snel vult de kamer zich met het gedempte rinkelen van tot de rand gevulde kopjes die nog het meeste weg hebben van een poppenservies. Ik pak het kleine schoteltje met beide handen aan.

Cuba, casa particular

Gek is dat, noem Cuba en iedereen begint over de heupwiegende salsa, of de romantiek van de revolutie en zien zichzelf al sigaren rokend en rum drinkend op een terras ergens in Havana. Maar dat kleine beetje heftige koffie waar je lepel letterlijk rechtop in staan door een berg suiker is voor ons net zo authentiek als de sigaar. Iedere keer dat we in een casa particular verblijven, raken we meer vertrouwd met dit Cubaanse gebruik.

De volgende dag vertrekken we al vroeg in onze huurauto. Las Terrazas was een weliswaar mooie, maar eenmalige overnachtingsplek om de lange reis vanuit de kleurrijke stad Trinidad naar het werelderfgoed de Vinales-vallei te overbruggen. We slaan de achterklep dicht en kijken om naar het houten huisje dat uitkijkt op al die pijnbomen. De oude man staat treuzelend op de veranda. Hij lijkt iets te zeggen, of nee, te vragen. We kijken elkaar aan. Ach, waarom ook niet. Doe nog maar zo’n klein beetje Cuba.

PRAKTISCHE INFO:
Beste reistijd: november t/m april. November is droog, warm en minder toeristen.
Oppassen voor: orkaanseizoen augustus – september

Meer over Cuba:

Advertisements

5 Comments

  1. Pingback: De beste manier om Cuba te ervaren | Not by the travel book

  2. Pingback: Mijn nominatie voor de Liebster Award! | Not by the travel book

  3. Pingback: Cuba’s hidden gem | Not by the travel book

  4. Pingback: Plog: kleuren van Trinidad | Not by the travel book

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s