Reisverhaal
Comments 2

Onmisbaar in Okavango

Mokoro's in Okavango Delta

Norman steekt een hand naar me uit. Stelt zich voor en lacht zijn vrijwel tandeloze mond bloot. Hoektanden en een paar kiezen. Meer is het gebit van onze gids niet. Hij brengt ons straks per mokoro de Okavango Delta in. Dat is een smal, houten bootje dat speciaal is gemaakt om door het ondiepe moeraswater van Botswana te varen. Met opgerolde broekspijpen waden we even later door het deltawater richting Normans mokoro. Ik probeer niet aan krokodillen te denken.

 

Van Maun naar mokoro
Het kleine dorpje waar we in het bootje zijn gestapt ligt op een paar uur rijden van Maun. Dat is de plaats waar we onze auto en tent hebben achtergelaten. De afstand is niet groot, maar de zandweg en de bruggetjes over de vele zijstroompjes van het moeras vertragen de boel. Je snapt meteen waarom er in dit dorp geen auto’s, maar wel 15 mokoro’s zijn. Hier gaat alles sneller in een mokoro. Soepel glijdt het bootje door het water. Hooguit centimeters steekt de zijkant boven het wateroppervlak uit, zonder last te hebben van de stugge waterlelies of scherpe rietkragen. Als de walkant na ruim een uur op ons afkomt, maakt de mokoro meer vaart. Zachtjes schuiven we over het gras. Norman maakt een armgebaar. Uitstappen. Daar bij de bomen zullen we ons kampje opslaan, wijst hij. Een droog stuk land middenin het Okavango-gebied. Geen toeristen, geen kant-en-klare-camping en: geen hek. Best tof. Ik kijk van mijn rugzak naar het blauwe fleecevest dat om Normans bovenlijf slobbert. Hij heeft zelf niet veel meegenomen voor twee dagen middle of nowhere. Eén paar schoenen, de kleren die hij aanheeft, een tent en een houten stok.

Te voet door de Okavango Delta

Als de tentjes staan, is het tijd voor de eerste game-hike. Te voet op zoek naar de dieren in de delta! Gauw hobbelen we achter onze gids met zijn fleecevest aan (had ik al gezegd dat het 35˚C is?). Na twee stappen houdt Norman ons met gestrekte rechterarm tegen. ‘Niet verder’, fluistert hij.

Ik neem wilde dieren doorgaans zeer serieus, dus heb ik daar ook zeker geen behoefte toe. Dan zie ik wat Norman allang heeft gezien. Een olifant. Hooguit twintig meter zit er tussen ons en de grijze kolos in. ‘We staan op zijn toilet’, zegt Norman zacht. Dat verbaast mij niet zo, want ons tentje staat tussen enorme hopen olifantenpoep opgesteld. Maar wow. Vanaf ooghoogte opkijken tegen een olifant is magisch en scary tegelijk. Ook vraag je je af hoe zo’n groot dier zo stilletjes door de dichte struiken kan gaan.  We hebben helemaal niets gehoord. Lang heb ik niet om daar over na te denken, want het volgende moment weet ik dat de olifant ons ook heeft gezien. Met wapperende oren en een klein opgewonden trompettertje loopt ie onze richting op. Gelukkig heeft Norman zijn portie olifanten wel gehad om te weten wat te doen.  Hij pakt zijn houten stok, versie gammele wandelstok, en steekt deze met gestrekte arm verticaal voor zich uit.  Rustig, maar luid en duidelijk spreek hij de olifant toe. Het jonge mannetje doet uitdagend nog een stap dichterbij. Norman blijft staan. Stok uitgestoken, pratend tegen de reus. Ik versta er niets van, maar het is genoeg om de olifant te doen besluiten een zijpad te nemen.

 

Wie = wie?

‘Hij zag ons, maar wist niet meteen wat wij waren’, verklaart Norman. ‘Ik heb hem laten weten dat we mensen zijn.’ Nu we weten wie wie is, gaan we verder met de hike van twee uur. De volgende dag maken we er nog een om half zeven ‘s ochtends van maar liefst vier uur. Allebei even super. We zien zebra’s, giraffen, kudu’s, olifanten, nijlpaarden, gnoe’s, waterbuffels en antilopen. Groot en klein. Veraf en soms wat dichterbij. De stok moet er nog één keer aan te pas komen als een familie olifanten ineens nadert. Niet om te slaan, of wild mee te zwaaien. Maar om een klein beetje ruimte te claimen in de Okavango. Waar wij ook maar gewoon te gast zijn.

Onmisbaar in de Okavango Delta

​Voor een trip de Okavango Delta in is om te beginnen een mokoro natuurlijk onmisbaar. Maar meest belangrijk is misschien wel de stok. Plus een gids die weet hoe je daarmee om moet gaan. Met Norman hebben we twee mooie walking safari’s gedaan waarbij me ik geen moment onveilig heb gevoeld. Ik kan me niet voorstellen dat ik van een gids met een geweer hetzelfde zou zeggen.

PRAKTISCHE INFO:
Beste reistijd: juli en augustus voor de Okavango Delta, wanneer de delta op z’n grootst is. Check afrika.nl voor meer informatie!
Beste reistijd voor Botswana: mei t/m september. Daarna begint de regentijd.
Self drive: wil je zelf door de parken in Botswana rijden zoals Chobe, Moremi Game Reserve, dan kun je niet zonder een 4×4.

Meer lezen & tips voor Afrika:
Advertisements

2 Comments

  1. Pingback: Wat links rijden lastig maakt | Not by the travel book

  2. Pingback: Van NP naar NP: route door Kenia en Tanzania | Not by the travel book

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s