Reisverhaal
Comments 3

“Fever?” Afrika in tijden van ebola

Streets of Africa

Als Facebook voor het eerst in zijn commerciële leven A-spot advertentieruimte aan noodhulporganisaties doneert en BN’ers het rampgebied niet durven te bezoeken, weet je dat er iets mis is. Ebola dus.

Het heeft ons er niet van weerhouden Afrika in tijden van ebola te bezoeken. Dit najaar zijn we met een pick-up door Namibië en Botswana gereisd. Een fantastische rit van bijna 6.000 kilometer. Ver weg van de ebolabrandhaarden, maar het blijft Afrika. Wenkbrauwfronsen van sommige collega’s, familieleden die ons liever thuis zagen blijven, het viel ons allemaal ten deel in de weken voorafgaand aan ons vertrek. Ik wuifde al die goedbedoelde bezorgdheid weg. Wat weten zij nou, dacht ik nog. De afstand tussen daar waar de ziekte woedt en waar wij onze reis zouden maken is immens groot. Serieus, Maastricht ligt dichterbij Sierra Leona dan Namibië. Hoe verschrikkelijk de ramp in het westen van Afrika ook is, wij zouden gewoon naar het zuiden gaan.

In en uit
En zoals verwacht was er tijdens onze reis geen spoortje ebola in de lucht. De landschappen waren afwisselend en adembenemend mooi (Namibië) de natuurparken en game reserves vol wild dat zich rond de karige, halfopgedroogde waterpoelen scharen (Botswana en Namibië). Ook bij de grensposten hebben we geen noemenswaardige moeilijkheden gehad.  Namibië uit, geen probleem. Botswana in, eigenlijk ook niet. En toen begon ik me toch een beetje zorgen te maken.

Ebola kills
Voor het immigratiekantoor van Botswana troffen we een ebola security post.  Een strenge dame in witte doktersjas zat buiten het grenskantoor achter een houten tafeltje. Naast haar een poster met de bemoedigende frasen: THIS IS EBOLA, en: EBOLA KILLS!!! (ik overdrijf de uitroeptekens niet). De ziekte kwam vanaf de poster tot leven met foto’s van geïnfecteerde en volledig verziekte lichaamsdelen. Als ebola zich die dag had gemuteerd tot de zwarte pest had ik het meteen geloofd.

Fever?
De taak van de dame in het wit was duidelijk: zij moest achterhalen of wij ebola onder de leden hadden of niet. Dat gaat zo: ze bladert door je paspoort en stelt zonder opkijken de vraag: “Fever?”

Na ons ontkennende antwoord mogen we door naar immigratie. Bij een volgende grenspost is er weer een ebolacheckpost. Een man en een vrouw zonder officiele kleding of ander herkenbare uniformen onderwerpen onze handen aan naderende inspectie. Ook moet er even in het paspoort geneusd worden. De vraag over koorts blijft dit keer achterwege. Ik vraag me af wat ze aan mijn handen kunnen aflezen en hoop dat de mevrouw bij de grens mijn uitgedroogde handpalmen en gerafelde nagels met her en der een zwart randje (lees: drie dagen kamperen op een gortdroge camping) niet verkeerd interpreteert.

Doorrijden
Dan mogen we gaan. We stappen in onze auto die al die tijd in de kokende zon heeft gestaan en rijden richting de feitelijk grensovergang op driekwart kilometer vanaf het grenskantoortje en de ebola security check. De militairen op de grens laten ons zonder stoppen doorrijden. Geen paspoortcheck, niets. Afrika in tijden van ebola. Eén gedachte laat me die middag niet meer los. Wat weten wij nou.

PRAKTISCHE INFO:
Beste reistijd Namibië: maart & april, oktober & november
Beste reistijd Botswana: mei t/m september

Verder lezen over Afrika:

Advertisements

3 Comments

  1. Pingback: Onmisbaar in Okavango | Not by the travel book

  2. Pingback: De mooiste plekken van Namibië | Not by the travel book

  3. Pingback: Van NP naar NP: route door Kenia en Tanzania | Not by the travel book

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s